Trabzonspor’da Büyük Düşüş
Trabzonspor, kendi sahasında Göztepe karşısında aldığı beraberlikle yalnızca iki puan bırakmadı; aynı zamanda umutları da törpüledi. Bu sonuçla birlikte galibiyet hasreti dört maça çıkarken, sezonun en kritik virajlarından birinde ciddi bir fırsat da heba edilmiş oldu. Oysa ligin sonuna haftalar kala rakiplerin puan kayıpları yaşadığı bir dönemde, Trabzonspor’un vites yükseltip zirvede bitirmesi işten bile değildi. Şartlar oluşmuştu, zemin hazırdı.
Son haftalarda belirgin bir düşüş yaşayan Trabzonspor’da bu gerilemenin nedenlerini sorgulamak artık kaçınılmaz hale geldi. Fiziksel yorgunluk mu, mental kopuş mu, yoksa taktiksel tıkanıklık mı? Sebep ne olursa olsun, sahaya yansıyan tablo bir şampiyonluk adayına yakışmıyor.
Ligin son düzlüğüne girilmişken bir takımın ortaya koyması gereken şey nettir: mücadele. Sahada varını yoğunu ortaya koymak, her topa son topmuş gibi gitmek, rakibi baskı altına almak… Şampiyonluk hedefleyen bir ekip, oyunu kabullenmez; oyunu dayatır. İster, zorlar, boğar. Rakibine nefes aldırmaz. Ancak Trabzonspor’da tam tersi bir görüntü hakim. Sanki sezon bitmiş, herkes zihinsel olarak dağılmış, “bir an önce bitsin de gidelim” havası takıma sinmiş durumda.
Oysa futbol, en çok isteyenin kazandığı bir oyun. Şampiyonluk, yalnızca puanla değil; inançla, hırsla, karakterle kazanılır. Siz onu yeterince istemezseniz, o da size gelmez. Trabzonspor’un şu an en büyük sorunu da tam olarak bu: istemek. Sahada bunu yeterince göremiyoruz.
