İnanç Olmadan Zirve Olmaz
Galatasaray galibiyetinden sonra Trabzonspor’un önüne şampiyonluk için belki de sezonun en kritik fırsatı gelmişken, son iki haftada alınan beraberliklerle bu avantajın adeta kendi elleriyle heba edildiği açıkça görülüyor.
Şampiyonluk yarışında asıl farkı yaratan, o kupayı ne kadar istediğin ve bunun sahaya ne ölçüde yansıdığıdır. Ancak gelinen noktada ne Fatih Tekke’nin ne de oyuncuların sahadaki reaksiyonlarında bu inancı net biçimde görmek mümkün değil. Takım sanki “olursa olur” havasında, kaderine razı bir görüntü veriyor.
Şampiyonluğa oynayan bir takım o son dakikalarda oyunu öldürmeyi bilir. Gerekirse topu tribüne yollar, gerekirse kendini siper eder. Ama her şeyden önce “ben bu maçı vermem” duygusunu rakibe hissettirir. Trabzonspor’da ise tam tersi bir tablo var: Rakip bastırdığında geri çekilen, skoru korumakta zorlanan ve en kritik anda hata yapmaya meyilli bir yapı.
İki haftadır üst üste yaşanan kayıplar, takımın mental olarak şampiyonluğa inanmadığını gösteriyor. Daha da önemlisi, şampiyon olmak isteyen bir takım gibi davranmıyor. İstek var gibi ama yeterince güçlü değil; inanç en kritik yerde eksik kalıyor.
Kaçan fırsatların ardından “nerede kaybettik” sorusunun cevabı aslında çok net olacak: Sahada gereken karakter gösterilmediği yerde.
